Afgelopen zondag bracht ik met mijn vriend Johan een bezoek aan Amsterdam. De heenreis vanuit Amersfoort werd een drama; juist op deze zondag werd de marathon van Amsterdam gehouden. Hoe konden we het uitkiezen. Flinke files op de snelweg A1 en eenmaal aangekomen in de hoofdstad waren, dankzij dit evenement, bepaalde wijken compleet voor het autoverkeer afgesloten. In de verte zagen we hardlopers als een soort lange slang door de stad heen rennen.

 

Een omrijpoging om via het universiteitsterrein dichterbij ons doel te komen liep op niets uit. Na een in file rijdende rit over de campus moesten we het terrein onverrichte zake weer verlaten. Een telefoontje naar onze vriendin Alice, het einddoel van onze tocht: “We zitten vlakbij, we zijn er bijna….” We besloten om de auto in een naastgelegen wijk te parkeren en het laatste stuk lopend af te leggen. We hadden er ruim twee uur over gedaan…

 

Maar het bezoek maakte alles goed: het was gezellig en de gesprekken waren mooi. Fijn praten over en met elkaar, het met elkaar delen welke verwachtingen je van het leven hebt. Gesprekken die ergens over gaan. Na de koffie kwam wijn en bier op tafel. Als diner kregen we een of meer borden heerlijke macaroni voorgeschoteld.

 

’s Avonds tegen tienen vonden we het tijd om weer richting huis te gaan. Buiten gekomen bleken alle dranghekken te zijn verdwenen, de hardlopers waren waarschijnlijk ook weer thuis. De stad lag weer helemaal open voor ons.

Johan en ik liepen over de Molukkenstraat, vervolgens over de brug richting de wijk de  Watergraafsmeer waar we ‘s middags de auto hadden achtergelaten. Bij de voetgangers verkeerslichten stond een dame op leeftijd te wachten. Grijs haar en een muts op. Ik vroeg of ze al op de knop had gedrukt, waarmee ons licht op groen zou springen. Tegelijkertijd verbaasde het me dat deze kleine dame in haar eentje ’s avonds in het donker nog over straat durfde te gaan.

 

Ons licht sprong op groen en we staken met z'n drieën over. Alsof ze mijn gedachte had opgevangen begon ze spontaan te vertellen: ,,Ik ben nu 83 jaar en heb praktisch mijn hele leven in Amsterdam gewoond. En denk maar niet dat ik me door al die overvalberichten op oude dametjes af laat schrikken. Ik wil gewoon ’s avonds over straat kunnen lopen, anders kom ik nergens meer!”

Ik liep links van haar en Johan rechts van haar. We wandelden onder de spoorbrug door en ik zei gekscherend ,,Nu heeft u in ieder geval twee bodyguards naast u lopen.” Blij antwoordde ze ,,Nou, daar ben ik jullie ook erg dankbaar voor.” Johan gaf haar ook een compliment dat ze, ondanks haar leeftijd, zich niet van liet weerhouden om in het donker over straat te lopen.   

 

Even later kwamen we op het punt waar we elk een andere kant op zouden gaan. ,,Ik ben er ook bijna, ik moet nu linksaf, ik woon in Jeruzalem,” vertelde ze trots, ,,ken je dat?” (de naam van de wijk Jeruzalem is ontleend aan het uiterlijk van de huizen, die met hun witte betonnen muren en platte daken enigszins aan Jeruzalem doen denken). ,,Nee, niet in Amsterdam,” bekende ik. Het dappere dametje bedankte ons nogmaals hartelijk voor de begeleiding en verdween langzaam in het donker op weg naar haar huis.

 

Johan en ik waren blij verrast door dit voorval. Geweldig dat je zo’n onverwachte ontmoeting hebt, echt uit het leven gegrepen. En wat prachtig dat deze struise dame deze eigenzinnige houding aanneemt en daarmee boven alles en iedereen gaat staan. Daar kunnen wij nog wat van leren. We waren onder de indruk van deze donders dappere dame. Ik hoop en wens dat ze heel oud mag worden en nog heel wat veilige wandelingen mag maken in haar donkere Amsterdam.

 

Is uw interesse gewekt? Neem vrijblijvend contact op.

Meer weten?

Heeft u specifieke vragen?

Graag zoek ik met u naar passende oplossingen

Contact

M 06 - 455 745 16

contact@timvanderhammen.nl

Adres

Katwoudestraat 7

3826 AR AMERSFOORT

© | timvanderhammen.nl | disclaimer | design: creative answer